Rozszumiały się wierzby płaczące
a E
Rozszumiały się wierzby płaczące,
a
rozpłakała się dziewczyna w głos,
d a
od łez oczy podniosła błyszczące,
E a
na żołnierski, na twardy życia los.
a d E a
Nie szumcie wierzby nam, z żalu, co serce rwie.
C d E a
Nie płacz, dziewczyno ma, bo w partyzantce nie jest źle.
a d E a
Do tańca grają nam, granaty, visów szczęk.
C d E a
Śmierć kosi niby łan, lecz my nie wiemy, co to lęk.
a E
Błoto, deszcz, czy słoneczna spiekota,
a
wszędzie słychać miarowy, równy krok.
d a
To maszeruje dziś leśna piechota,
E a
na ustach śmiech, spokojna twarz, wesoły wzrok.
a E
I choć droga się nasza nie kończy,
a
choć nie wiemy, gdzie wędrówki kres,
d a
ale pewni jesteśmy zwycięstwa,
E a
bo przelano już tyle krwi i łez.